System Of A Down (16-04/2015)

Soad

SOAD in Vorst Nationaal!

Terwijl Wildheart en Mr. Myst de Kinky Star op stelten zetten tijdens onze Grimm Hair/Glam Night, waren er toch enkelen onder ons bij de gelukkigen die konden afzakken naar Vorst Nationaal in Brussel voor System of a Down live aan het werk te zien. Het was maar liefst 10 jaar geleden dat SOAD België nog eens aandeed, toen voor een optreden op Graspop Metal Meeting. Degenen die er toen bij waren klaagden over een slechte geluidskwaliteit, dus deze zullen vooral gehoopt hebben op een betere audio. Maar ongetwijfeld zullen ook vele jongere fans maar wat blij geweest zijn dat ze deze Amerikaans-Armeense band eindelijk eens live aan het werk konden zien. In elk geval is een band als SOAD pure nostalgie aangezien hun laatste werk reeds dateert van 2005. Het Europese luik van de Wake Up the Souls Tour telt slechts zeven data en we mogen blij zijn dat België erbij is om deze iconen te verwelkomen. Daarenboven was de Belgische show dan nog eens uitverkocht in niet minder dan zeven minuten!

Ok, ik heb denk ik genoeg mensen jaloers gemaakt... Waarom gaat SOAD plots terug de baan op? Wake Up the Souls is niet zomaar een soort reünietour. Het moet zowat de meest politiek geïnspireerde tour zijn die ik ooit heb meegemaakt. Het is immers 100 jaar geleden sinds ruwweg 1,5 miljoen Armeniërs vermoord werden door het Ottomaanse Rijk in 1915. Hoofddoel van de band is om het bewustzijn van deze gruwelijke gebeurtenissen in de geschiedenis te verhogen, aangezien vooral Turkije tot op de dag van vandaag de feiten nog steeds niet erkent. België erkende de Armeense genocide officieel in 1998, waarvoor we tijdens de show trouwens een dankjewel van de band mochten ontvangen. De 100-jarige herdenking van de volkerenmoord beroerde ook de grotere media toen ook de paus in Rome recent het woord ‘genocide’ in de mond nam en Turkije prompt zijn ambassadeur terugtrok uit Vaticaanstad. Of de politieke boodschap van de band ook duidelijk was voor het grote publiek werd getest door de zwerm reporters die rondliep bij de ingang van Vorst Nationaal. Ze vroegen fans wat ze eigenlijk wisten over deze gebeurtenissen in de geschiedenis en of we er een zier om gaven of gewoon opgedaagd waren voor de muziek van SOAD. 

System of a Down zelf hield het tijdens hun show in elk geval beknopt wat betreft de politieke boodschap. De drie delen van hun 2-uur durende show werden steeds ingeleid door korte geanimeerde video’s die verhaalden over de gruwelijke gebeurtenissen (ingesproken door Tom Morello van Rage Against The Machine). We zagen massagraven en publieke executies van mannen, vrouwen en kinderen en het werd niet nagelaten om het toenmalige Nazi Duitsland en de ontkenning door het huidige Turkije met de vinger te wijzen. Terwijl sommige fans intens luisterden en keken, namen andere de tijd om achter een pintje te gaan of een toiletbezoek te houden. Tussen de nummers ging SOAD nooit preken. Integendeel, interactie met het publiek was hoegenaamd nihil. Enkel Daron Malakian nam de tijd om formeel te stellen dat SOAD geen Turken haat. Een kleine, maar wel belangrijke boodschap omdat de comments-sectie van SOAD video’s deze dagen al snel overspoeld wordt door radicalen en internettrollen die elke Turk de hel toewenst. 

Maar de focus tijdens de show lag dus wel degelijk op de muziek. We werden getrakteerd op de ene hit na de andere, wat resulteerde in een show van maar liefst 33 nummers. Aangezien het middenplein al snel verzadigd was, moest ik plaats nemen op de hoger gelegen tribunes. Van hieruit had ik een mooi zicht over de meer dan 8000 fans die aan het opwarmen waren met een lange reeks van Mexican waves. Na de eerste video startte SOAD met Holy Mountains. We kregen in dit deel van de show weinig rust aangezien we gebombardeerd werden door veel van SOADs korte en intensere werk, zoals Jet Pilot, Radio/Video en Needles. Een vroeg hoogtepunt was zonder twijfel B.Y.O.B., hun megahit uit 2005. Moshpits ontstonden overal op het middenplein en mensen op de tribunes leken niet langer gebruik te maken van hun stoelen. Serj Tankian werd ondersteund door duizenden stemmen die luidkeels meezongen met ‘Everybody’s going to the party / have a real good time / dancing in the dessert blowing up the sunshine’. Van slechte geluidskwaliteit was voor mij vanavond geen sprake! Zijn grommen, hoge uithalen (denk aan B.Y.O.B.s ‘FREEDOM!’), haastig afratelen van teksten waarvoor hij zo bekend staat,… het kwam er allemaal netjes en vlotjes uit. Het publiek leende hun stemmen nogmaals tijdens het refrein van I-E-A-I-A-I-O, en sommige fans sloegen er zelfs in de tongtwister “Peter’s pecker picked another pickle bearing pussy pepper” tot een goed einde te brengen.

Het tweede deel van de show bevatte meer van SOADs ‘ballads’ zoals Lonely Day, Lost in Hollywood en persoonlijke favoriet Mr. Jack. Een geweldig zicht vanop de tribunes om het concertgebouw gevuld te zien met zoveel old school aanstekers en de lichtjes van moderne GSM-schermen. Hun grootste hit Chop Suey! werd hier ook op ons losgelaten waardoor de sfeer alweer tot nieuwe hoogten werd gedreven. In het laatste deel van de show werd het tempo terug verhoogd met nummers als War? of Chic ‘N’ Stu. Toxicity was de laatste grote klepper die nog overbleef en na 33 nummers kunnen we niet anders dan tevreden zijn. Het complete gebrek aan interactie met het publiek werd grotendeels goed gemaakt door de intensiteit van de show. Een avondje pure nostalgie waar ik werd teruggevoerd naar oude dagen waarin ik het hele metalgenre nog volop aan het ontdekken was en enthousiast meesprong met de muziek van SOAD in mijn slaapkamer. Mijn ouders hoopten dat het allemaal voorbij zou gaan. Maar helaas, meer dan 10 jaar later sprong ik nog steeds even enthousiast op en neer samen met 8000 lotgenoten in een uitzinnig Vorst Nationaal. Bedankt SOAD!

Geschreven door: C'kes

brussel nationaal vorst down system system of a down