Raketkanon (29-03/2015)

Raketkanon

Hun CD voorstelling in de Vooruit.

Voorbeschouwing
Het is een regenachtige zondagnamiddag wanneer ik op zoek ga naar earplug speakertjes terwijl mijn vader achteroverleunend in de zetel toekijkt hoe een peleton wielrenners met grote omwegen naar Wevelgem waait. Het wordt stilaan tijd om mij mentaal voor te bereiden op het concert van het Gentse Raketkanon die RKTKN #2 in de Vooruit komt voorstellen. De videoclip van Powerboat Disaster moet mijn eerste kennismaking met voorprogramma Baby Godzilla gaan worden. Het wordt al snel duidelijk dat het een knotsgekke avond zal worden. De kerels uit Nottingham labelen zichzelf als 'General Extreme Noise', terwijl op hun bandcamp pagina ook de tags blues, rock en post hardcore terug te vinden zijn en mijns inziens de band ook beter beschrijven. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik een zwak lijk te hebben voor bands die energieke riffs en screams zoals die van pakweg Cancer Bats combineren met hooks en catchy refreintjes die niet mis zouden staan in composities van The Black Box Revelations of Wallace Vanborn. Wie de drie EP's van dit jonge monster chronologisch beluisterd zal merken dat de band over de jaren heen toch extremer geworden is en meer inspiratie gaan halen is bij bands als Dillinger Escape Plan en Moon Tooth. Via hun facebook-pagina beloofde de band alvast nieuwe nummers te brengen op hun 3-daagse door België wat alvast mijn nieuwsgierigheid prikkelt.

Mijn sterkste herinnering aan de hoofdact van de avond situeert zich op zowat het tegengestelde van deze regenachtige dag waarop de lente verdacht veel op herfst [het seizoen, niet de band] lijkt. Op enkele tientallen meters van een podium in een tent in het Henegouwse Dour stond ik de pintjes uit het lijf te zweten wanneer Raketkanon de festivaldag mocht openen. Een klein katertje en een slechte geluidsbalans lieten mij echter niet toe ten volle van de energieke show te genieten. De eerste single van de nieuwe plaat, Florent, gaf niet de indruk dat RKTKN #2 sterk van de groovy sludge debuutplaat zou verschillen, wat ik alvast veelbelovend vind.

Baby Godzilla
Op uitnodiging van de ride-cymbal stapt het niets vermoedende publiek enkele meters weg van de bar richting podium. Na vier tikjes van twee drumstokken op elkaar beginnen de Britten van Baby Godzilla het kot af te breken. Nog geen halve minuut later staan beide gitaristen, die tevens ook het gros van de zang onder elkaar verdelen, al midden de zaal omringt door geschrokken toeschouwers. Het kwartet is enorm enthousiast en nog tijdens het eerste nummer klimt een van hen via het drumstel hun versterkers op om er daarna spectaculair af te springen. Het moet gezegd worden dat deze mannen creatief met hun materiaal omgaan; tijdens Whorepaedo [puntje voor de woordspeling] wordt een van de amps het podium afgesleurd om zelf als podium te dienen, Raketkanon gitarist Jef Verbeeck wordt een job als mic stand at intrim aangeboden en uiteindelijk beland ook het halve drumset midden in de zaal. De energie spatte er zo hard van af dat één van de mannen naast mij volgens mij in zijn broek gekakt heeft. Wanneer de set afgesloten wordt met het kapot meppen van een gitaar kan dus niet meer van een verrassing gespoken worden, maar dat maakt het daarom niet minder leuk om zien. Jammer dat de groove en muzikaliteit iets te vaak verloren gingen in de energiewolk. Naast het yo-ho yo-ho uit Powerboat Disaster en de paar zinnen die de bassist voor zijn rekening nam bleef niet veel melodie meer over, maar entertainent was dit voorprogramma zeer zeker.

Raketkanon
Bij aanvang van de set van Raketkanon is het al een stuk drukker in de Balzaal, maar het concert was dan ook uitverkocht. Het Gentse kwartet kan de energie van hun collega's behouden (ookal staan ze meer op het podium dan er voor) met dat verschil dat de muzikaliteit die bij hun voorgangers wat ontbrak er nu wel in slaagt om de energie aanstekelijk te houden. Of is het toch enkel gewoon de vertrouwdheid met de band die het publiek meesleept ? Velen kunnen alvast enkele zinnen meezingen, maar ook een soort moshpit komt nu vrij snel in actie, ookal vind ik dit eerder muziek om de nekspieren mee los te gooien. Eén van de hoogtepunten van de avond komt als Stefanie Mannaerts met haar stem de band komt versterken. Hoewel dit eerder resulteerd in extra sfeer dan explosiviteit valt het helemaal niet uit de toon van de rest van de show. Na even wat gas terug genomen te hebben vliegen de mannen er terug in, en hoe. Elk om beurt duiken gitarist, zanger en drmmer het publiek in en worden met enthousiasme door eigen publiek onthaald. Raketkanon bewijst nog maar eens twee zaken; 1) dat ook synths en keys heavy kunnen zijn en bands zonder bassist niet noodzakelijk gedoemd zijn en 2) dat veel mensen niet in tempo kunnen klappen zonder versnellen.

Na een uurtje verlaat Raketkanon het podium al, maar al snel blijkt dat er zeker een encore komt wanneer een extra keyboard en percussie instrumenten op het podium verschijnen. Het zijn leden van onder meer Steak Number Eight, Kapitan Korsakov en Wallace Vanborn die een gastbijdrage komen leveren op keys, gitaar en percussie. Dat achter de frontman van vanavond geen al te beste klaroenspeler schuilt verandert er weinig aan dat het langste nummer van de avond één van de vele hoogtepunten vormt en een enorme sfeer met ultra heaviness combineert. Fans van het genre zullen hier ongetwijfeld erg van genoten hebben. De prijs voor verrassing van de avond gaat desalniet te min naar encore nummer 2; een akkoestische cover van Gorki's Anja. Anja, de laatste dans die moet je mij nog schenken. [Danst vrolijk de nacht in.]

geschreven door: D.P.

vooruit raketkanon