Lokerse Feesten (02-08/2015)

Lf2015Soulfly, Epica en meer op de Lokerse Feesten!

Terwijl een groot deel van de Grimm redactie nog op terugweg was van Wacken Open Air, trok ondergetekende naar de Lokerse Feesten voor de traditionele metaldag. Om iets na 16u en in een verschroeiende zon mochten de mannen van Skindred deze editie in gang trekken. Ze slaagden er zeker in van bij het begin de koppen in hun richting te laten draaien door de duistere tonen van de ‘Imperial March’ als intro te gebruiken. Met slechts 35 minuten speeltijd kozen de Welshmen ervoor om heel wat hits op het publiek af te sturen. Kill The Power, Doomriff, Ninja, Nobody, … Wie deze ‘regga metal’ band niet kende kreeg een mooie introductie op hun werk. En voor degene die dan nog niet overtuigd waren, was er een leuke cover van ‘Jump Around’ (House of Pain). Frontman Benji Webbe stond te zweten op het podium en in plaats van logischerwijze een sjaaltje uit te doen wisselde hij maar liefst drie keer van zonnebril.  Hij riep het publiek op om T-shirts en jassen uit te trekken en stevig in het rond te zwaaien. Helemaal geen slecht idee want dit bracht even een aangename verkoeling door de massale luchtverplaatsing. 

Wie niet voor verkoeling zorgde was Epica. Onze sympathieke noorderburen hadden zoals steeds een imposante set pyro’s meegebracht. Met dit weer misschien volgende keer vervangen door waternevel en wat ijsblokjes? Met hun symfonische metal waren Simone & co een beetje de vreemde eend in de bijt vandaag. Terwijl de andere bands erom gekend staan dat ze wel een feestje kunnen in gang zetten, stak Epica’s bombastische repertoire hier een beetje tegen af. Maar ach ik ga niet liegen, Simone Simons ravissante verschijning  en engelenstem maken steeds veel goed. Het overwicht van de set lag met vier nummers duidelijk op hun meest recente werk The Quantum Enigma. Langzamere nummers werden geschuwd en Mark Jansen gaf aan dat vandaag resoluut de kaart van de snellere nummers getrokken zou worden. De band sloot af met ons allen uit te nodigen op hun eigen festival, Epic Metal Fest [www.epicmetalfest.com], 22 november in Eindhoven met de belofte op goeie muziek en bier. Aangezien het festival in Nederland ligt misschien toch best even eerst het biermerk navragen…?

Terwijl Channel Zero bij hun terugkeer enkele jaren geleden nog leek op een exclusieve kans, heeft intussen zowat iedereen de Belgische metaltrots al eens teruggezien. Zeker als je een trouwe fan bent van de Lokerse Feesten want het is reeds de derde keer in vier jaar tijd dat Channel Zero de affiche opfleurt. Franky DSVD en de zijnen maken er dan ook graag een feestje van en de frontman duikt de wandelgangen in tussen het publiek om van daaruit de massa toe te brullen. De hele band is sowieso in een feeststemming want bassist Tino DeMartino is zopas vader geworden en de fierheid straalt er vanaf. Ondanks dat Phil Baheux nog steeds gemist wordt, mag het natuurlijk ook gezegd worden als zijn (live-)vervanger Seven Antonopoulos een dijk van een show speelde achter de drumkit. Niet te hard proberen imponeren en gewoon stevig doorspelen, dat is de strategie die voor mij het beste werkt bij Channel Zero. Het feit dat de band er doodleuk plots The Trooper tussen gooide stoorde me dan ook helemaal niet, integendeel.

Halfweg de line-up en versterkt door wat stevig festivalfood wandelen we terug het plein op om te horen hoe Zakk Wylde en zijn Black Label Society ‘Funeral Bell’ op het publiek loslaten. In tegenstelling tot de vorige bands laat Wylde vooral de gitaar spreken waardoor er weinig tijd wordt verspild tussen de nummers. ‘Bleed for Me’, ‘Suicide Messiah’, ‘Godspeed Hellbound’ rollen over de massa die het allemaal wel kan pruimen. Natuurlijk kan het solomomentje niet ontbreken. En terwijl dit waarschijnlijk pure porno is voor de shred-fans onder ons, heeft Wylde in het verleden al de neiging getoond dat hij zijn horloge wel eens uit het oog durft verliezen op momenten als dit. Vandaag klokt hij af op zeven minuten soleren (wat best bescheiden is in vergelijking met sommige Graspop-passages), waarna we nog enkele nummers krijgen met als afsluiter het machtige Stillborn. Tijd voor een beetje freak show! Rob Zombie, John 5, Piggy D. en Gingerfish beklimmen het podium voor een uurtje groovy industrial ritmes. De drie kleinere stages lezen “Hate Kill War”, “Love Death Sex” en “Suck Die Crush” en mr. Zombie springt gezwind van het ene verhoogje naar het andere terwijl hij het publiek temt. Met op de achtergrond grote spandoeken van iconische horrorpersonages als Frankenstein en King Kong zit het sfeertje helemaal goed. Tussen nummers als ‘Superbeast’, ‘Living Dead Girl’ en ‘Never Gonna Stop’ gebeuren er ook nog de nodige vestimentaire wissels waardoor zowel je ogen als oren zich nooit gaan vervelen. Het is dansen en springen geblazen. Gitaarheld John 5 krijgt ook de kans om zijn soleertalent te laten horen en terwijl hij een heel andere stijl heeft dan Wylde, klokt hij af op een bescheiden vier minuten. Tussen eigen klassiekers worden ook nog eens James Browns ‘Sex Machine’ en de Ramones hun ‘Blitzkrieg Bop’ er tussen gegooid wat het feestje compleet maakte. 

Last but not least worden we helemaal naar voren gelokt door Soulfly voor een stevig moshfeestje. Ik mag intussen gerust spreken van een familiefeestje waar we allen uitgenodigd zijn want intussen dragen maar liefst drie van de muzikanten op het podium de achternaam Cavalera. Terwijl zoon Zyon (geboren in 1993) reeds vast achter de drumkit zit sinds 2013, verzorgt de jongere Igor Junior de baslijnen na het vertrek van Tony Campos naar Fear Factory. Tijdens de show verscheen Max fier als een gieter in zijn kersvers voetbalshirt van Sporting Lokeren doordat hij eerder op de dag nog de aftrap mocht geven op de match Lokeren-Charleroi. Wat wel opviel is dat dat truitje best wel spande rond de middel van de frontman. Max staat momenteel niet zo scherp en dat uitte zich ook in een vermoeide indruk live op het podium. Ook Zyon speelde minder intensief achter de drumkit dan de laatste keer dat ik hem aan het werk mocht zien. Gelukkig maakt de jonge Igor een goede indruk en liet hij vooral het nummer ‘Bloodshed’ goed uit de verf komen aangezien het origineel opgenomen is met zijn grunts. En dan hebben we natuurlijk nog Marc Rizzo. Max mag nog zoveel kinderen hebben rondlopen, hij zal er geen vinden die de bijdrage van Rizzo aan Soulfly kan evenaren. Persoonlijk ben ik minder fan van de nieuwe richting die Soulfly uitgaat met hun muziek en mis ik de tribal invloeden van weleer. Dit was ook te merken aan hoe het publiek wild ging op klassiekers als ‘Prophecy’ en ‘Tribe’, terwijl de meesten niet goed wisten wat aan te vangen met het nieuwste ‘We Sold Our Souls To Metal’. Dit nummer werd door Max in interviews omschreven als een echt anthem, maar kwam live helemaal niet zo naar voren. Dat de Lokerse asfaltparking met kleine steentjes en een verhoog zich niet altijd leent tot moshactie blijkt ook wanneer halverwege de show een fan tegen de grond knalt en bewusteloos naar de security gedragen wordt. Een spijtig casualty of war… Naast de gebruikelijke Sepultura nummers als Refuse/Resist en Roots Bloody Roots passeerde ook Mickey Doling van Channel Zero zoals verwacht nog eens de revue tijdens Back To The Primitive. In conclusie kan ik spreken van een amusante maar matige Soulfly show. Ik ben in ieder geval zeer nieuwsgierig naar de release van Archangels op 14 augustus om te kijken in welke richting Souflly verder evolueert.

geschreven door: C'kes