Caspian + Jo Quail (09/11/2015)

Zb

Caspian + Jo Quail - 09 november 2015 in de Minardschouwburg

Jo Quail, een naam die weinig mensen in de zaal vooraf kenden, maar nog minder mensen zullen haar snel vergeten. Gewapend met een elektrische cello en een heleboel “gadgetery, as my mom always calls it”, is de Londense erin geslaagd het publiek bijna een uur lang in vervoering te houden in een stijlvolle zaal die zich perfect tot de gelegenheid leende. Jo leverde het ultieme bewijs dat je niet met acht op het podium hoeft te staan om de toeschouwer een orkestrale voorstelling te bieden; met haar cello en loop-sampler toverde ze ook dreigend tromgeroffel, rollende donderslagen, orgelgetokkel en kloppende harten tevoorschijn, die van het geheel een langzaam opzwellend, overweldigend ensemble maakten. Naarmate de show vorderde, werd Jo steeds meer één met haar instrument en voerde ze het publiek als in trance steeds wilder mee door de spookbeelden die haar muziek teweegbracht. Van intens dromerig over meeslepend en bezwerend naar simpelweg dreigend en duister (ondergetekende had zelfs flash backs naar Mad Max: Fury Road), alles was mogelijk. Zie het als een kruisbestuiving van Apocalyptica en Wardruna met een bescheiden dosis Mongoolse Morin Khuur-invloeden; een aanrader voor iedereen die van stijlvolle ambient folk houdt! Ondanks een radicaal andere aanpak was het effect van Jo Quail erg vergelijkbaar met wat post rock met een mensch doet. Kortom, het ideale voorprogramma voor de jongens van Caspian.

 

Caspian: Het vijftal uit Boston had er duidelijk zin in bij de voorstelling van hun nieuwe plaat Dust and Disquiet. Na een lugubere, voodoo-achtige intro in complete duisternis beukten de heren er gedurende een twintigtal minuten gepassioneerd en energiek op los, alvorens zich te herinneren dat er ook publiek in de zaal zat. Niet dat het (opvallend hipster-arme) publiek dat erg vond: er werd geheadbangd en meegewiegd dat het een lieve lust was, in de mate waarin dat mogelijk was in de comfortabele stoeltjes van de Minard. Dankzij een magistrale begeleiding door de lichttechnicus en het volop bovenhalen van de trukendoos werd het publiek opnieuw helemaal meegezogen in de gekwelde tonen van Caspian, terwijl de artiesten zelf onbereikbare, mysterieuze silhouetten op het podium bleven. Niet toevallig is Caspian nog het best te vergelijken met een zee: eerst word je langzaam maar zeker omhelst door het koude donkere water om vervolgens door de beukende golven te worden meegesleurd in een heerlijke draaikolk intens rauwe natuurgeweld. Na de intensieve Darkfield, Echo and Abyss, Of Foam and Wave en Rioseco was het tijd voor een verademing met The Dove  en Asa. Het absolute hoogtepunt kwam er met Halls of the Summer, waarbij zowel artiesten als publiek het beste van zichzelf gaven, met een vernieuwde energie na een welverdiende rust. Ook na dit episch hoogtepunt werd het eerder rustig met het ontroerende Gone in Bloom en Arcs of Command. Naarmate het einde van de show naderde, was het merendeel van het publiek dermate in trance dat ze niet doorhadden dat de artiesten één voor één in de duisternis verdwenen, hun gitaren eenzaam op de grond achtergelaten. Een staande ovatie volgde niet veel later, waarna Caspian met Sycamore nog éénmaal het beste van zichzelf gaf. De ultieme finale bestond uit een meeslepende drumsessie waarbij alle artiesten gaandeweg hun eigen instrumenten links lieten liggen en gepassioneerd op het slagwerk begonnen in te beuken. Kippenvel alom, tot uiteindelijk de laatste slag viel en de zaal in duisternis terugkeerde. Vermeldenswaardige kenmerken van het nieuwe werk zijn meer vocale ondersteuning en een moderner, meer up tempo sound. Beide storen echter allerminst! Een zeer geslaagde avond en een aanrader voor iedereen die van het bitterzoete geluid van post rock van de bovenste plank houdt.

 

 

Geschreven door: Sam

press grimm review bands event metal 2015