Agalloch (18/08/2015)

Agalloch

Drawn Into Descent + Crown + Agalloch in JH Comma (Brugge)

Afgelopen dinsdag onderbraken we het gewone ritme van onze werkweek en zakten we af naar JH Comma in Brugge voor een show van het legendarische Agalloch. Maar alvorens we de grootmeesters te zien kregen, moesten we nog wat in de sfeer komen. Een taak die het Mechelse Drawn Into Descent voor hun rekening mocht nemen. Deze jonge band bracht met hun eerste nummers zeer aangename atmospheric blackmetal. De zanger – namen van de bandleden zijn helaas niet terug te vinden online – schreeuwt de ziel uit zijn longen in de stijl van bands als Austere of Totalselfhatred, wat perfect samenloopt met het melancholische sfeertje. Tijdens deze tragere nummers maakt de drummer naar mijn persoonlijke smaak iets te eentonig gebruik van zijn hi-hat, terwijl hij andere stukken dan weer wel heerlijk opvulde met gevarieerd drumwerk. Het euvel van de hi-hat was wel snel van de baan toen Drawn Into Descent het tempo omhoog trok in het tweede deel van de set en hun korte show op een intens hoogtepunt afsloot. Deze band staat samen met Lichtschade 4 september in de Kinky Star tijdens de GRIMM Back in Black avond. Kom ze zeker eens bekijken als je wil genieten van een geslaagd optreden. Verder hou je ook best een oogje open voor hun self-titled debuutalbum dat uitkomt op 28 september. Het album dat uitgebracht wordt via Immortal Frost Productions zal bestaan uit zes nummers en wordt beperkt tot een oplage van 500 stuks. Wees er dus snel bij!

Als tweede band in het voorprogramma stond het Franse CROWN. Op hun Facebookpagina omschrijven ze zichzelf als ‘industrial sludge doom drone electro psyche progressive music’. En al deze elementen zijn op bepaalde stukken in hun werk wel herkenbaar. CROWN bestaat uit drie gitaristen, respectievelijk met twee 8-strings en een 7-string, en een drumcomputer. Hoewel ik initieel sceptisch stond tegenover het live gebruiken van een machine, maakte CROWN hier wel op een leuke manier gebruik van. Naast de gewone slagen die je van de percussie zou verwachten was elke trilling in dit geval ook doordrongen van een effect. Hierdoor had hun stijl op momenten iets weg van het martial industrial genre. Ook de menselijke gitaristen maakten gretig gebruik van hun effectenpanelen. Terwijl één zanger eveneens zijn stem doorheen effecten jaagde, hield de andere zanger het bij een zachtere clean. Op deze manier had hun muziek iets dreigends, wanhopig het ene moment, terwijl je werd meegezogen in een dreunend, allesvernietigend sfeertje het andere moment. De band leek zelf niet honderd procent tevreden met de geluidsinstellingen op het podium, maar in de zaal had ik er minder last van. Een niet-alledaagse band die me toch aangenaam wist te verrassen.

En rond 21u was het dan al tijd voor de hoofdact van de avond: Agalloch. De band had eerder deze maand ons landje al eens bezocht tijdens de Serpens In Cvlmination Tour met een stop in JC Vizit te Wilrijk. Ik had vooraf nog niets gehoord van die show dus ik wist niet waaraan ik me vanavond mocht verwachten. Dat ik kwaliteit te horen ging krijgen twijfelde ik echter niet aan. Frontman John Haughm nam zoals steeds de tijd om vooraf even wat wierook aan te steken op het podium, waardoor er tijdens de introtonen van ‘(serpens caput)’ zich een aangename geur verspreidde onder het publiek. Het is eens wat anders dan zweterige lijfgeuren. De nadruk lag zoals verwacht sterk op het nieuwe album The Serpent & The Sphere uit 2014, met als persoonlijk hoogtepunt toch wel ‘Dark Matter Gods’ hieruit. Terwijl dit album absoluut top is, zijn enkele van Agallochs oudere nummers nog net dat tikkeltje treffender. De herkenbare langgerekte intronoot van het nummer Limbs werd dan ook onder luid gejuich onthaald. Maar het kon gerust nog ouder want ook ‘The Melancholy Spirit’ vanop het debuutalbum Pale Folklore werd nog eens losgelaten op het publiek. Hier en daar worden nummers gespeeld met een licht aangepaste riff of een effectje anders geplaatst, maar dit toont alleen maar dat deze band niet vastgeroest zit of hun nummers afhaspelt. Terwijl je bij CROWN een sterk industriële vibe meekreeg, is het nu niet moeilijk de natuur en geesten op te roepen die Agalloch zo graag bezingt. Met hun lange epische nummers kruipt de tijd ongemerkt snel vooruit. Bij Agalloch krijg je echter steeds waar voor je geld en na een show van bijna twee uur verliet de band het podium onder luid applaus. De rook vulde nog een tijdje de kleine zaal van JH Comma waardoor je gerust nog even kon nagieten met de uitdijende gitaartonen op de achtergrond.

 

Geschreven door: C'kes