Ostrogoth - Last Tribe Standing

Ostrogothlasttribestanding

Ostrogoth - Last Tribe Standing

Release date: 10 februari 2015
Label: Empire Records

Tracklist:
01. No Risk Taken
02. Clouds
03. Return To The Heroes Museum
04. Last Tribe Standing
05. Heroes Museum (live)
06. Full Moon's Eyes (live)
07. Paris By Night (live)
08. Rock Fever (live)

Eerst en vooral ben ik heel erg dankbaar dat Ostrogoth sinds 2012 opnieuw op de planken staan en dit na een afwezigheid van 24 jaar! Sindsdien treden ze zeer regelmatig op in de Belgische zalen (dit jaar hebben ze zelfs voor de eerste keer in hun carrière in de VS opgetreden) en hebben ze, na al die jaren, nieuw materiaal uitgebracht. En het resultaat is meer dan uitstekend!

Last Tribe Standing is in feite een uniek album. De eerste vier tracks zijn volledig nieuwe nummers en de andere vier zijn live versies van de tracks uit hun allereerste EP, Full Moon's Eyes. De live tracks zijn opgenomen tijdens een concert in de zomer van 2014. Deze recensie omvat twee delen. Eerst bespreek ik de nieuwe nummers en daarna vertel ik over de live tracks. Het album begint met No Risk Taken. Een langzame maar epische openingstrack en een prima opwarmer voor de andere heerlijke nummers op het album. De tweede track, Clouds, is mijn persoonlijke favoriet wat de nieuwe nummers betreft. Clouds is krachtig, snel en vol energie en live is dit nummer zelfs nog machtiger! Zodra Ostrogoth deze track live spelen gaan de vuisten omhoog en gaan de hoofden op en neer!

Wat betreft het nieuw materiaal zijn het vooral de geweldige gitaarsolo's van Rudy 'Whiteshark' Vercruysse en Dario Frodo die in het oog (of oor) springen. Het zijn technische, klassieke heavy metal riffs in de stijl van gitaarlegenden zoals Dimebarg Darrell en Randy Rhoads. Vooral Rudy springt erbovenuit in deze tracks. Hij neemt het merendeel van de solo's voor zijn rekening en elke riff die hij uit zijn instrument haalt is fenomenaal. En dat ondanks het feit dat hij nog maar enkele maanden meer te leven had. In plaats van de moed op te geven, hield hij zijn vechtlust vol tot het allerlaatste moment en gaf hij in Last Tribe Standing nog één keer het beste van zichzelf! De andere bandleden leveren eveneens prima werk. Josey Hindrix zingt zijn vocals met kracht en overtuiging terwijl Stripe en Mario "Grizzly" Pauwels de boel bijeen houden met respectievelijk de basgitaar en de drums. Dit alles zorgt ervoor dat elk nummer geweldig en memorabel klinkt.

De live tracks zijn, net zoals de studio tracks, een waar genot om naar te luisteren. Je krijgt ondermeer geweldige meezingers te horen zoals Full Moon's Eyes en Rock Fever. Voor Ostrogoth fans van het eerste uur zullen deze tracks natuurlijk overbekend in de oren klinken. Deze laatste vier tracks worden eveneens tijdens vrijwel elk Ostrogoth concert gespeeld en met reden. Ze zijn allemaal geweldig catchy en intens. Terwijl je naar de live tracks luistert, zal je horen dat de band er enorm plezier aan beleeft om deze nummers voor het grote publiek te brengen. Ikzelf heb Ostrogoth al enkele keren live gezien en vertrouw me als ik zeg dat het elke keer boenk erop is.

Een centraal thema in dit album is wederopstanding. Je kan dit ondermeer zien aan de albumcover. Het is een subtiel eerbetoon aan het klassieke Ostrogoth album Ecstasy and Danger. Je kan ondermeer de schorpioen zien die op de cover van dat album stond alsook een vlag met het logo dat de band gebruikte tijdens die periode. De tracks in het album hebben eveneens hetzelfde thema van "come back fighting to the end." Zo gaat bijvoorbeeld de titeltrack over je eigen principes verdedigen, ongeacht wat er gebeurt.

Voor jonge metalheads die pas na 1988 geboren waren is Last Tribe Standing een perfecte manier om kennis te maken met Ostrogoth. En voor de fans van toentertijd is dit album een meer dan prettig weerzien met één van de beste metalbands van eigen bodem! En Ostrogoth zelf, die tonen met hun geweldige live optredens en met dit album 1 ding: ze zijn, ondanks hun rijpere leeftijd en het overlijden van de WhiteShark, sterker dan ooit!

geschreven door: Stijn

ostrogoth last tribe standing