David Bowie - Blackstar

David Bowie – Blackstar

Tracklist:
1. Blackstar
2. ‘Tis a Pity She Was a Whore
3. Lazarus
4. Sue (Or in a Season of Crime)
5. Girl Loves Me
6. Dollar Days
7. I Can’t Give Everything Away

David Bowie blijft verrassen. De man heeft altijd al een neus gehad voor vernieuwing, ofschoon hij nooit genres heeft uitgevonden, was hij er altijd als de kippen bij toen er nieuwe stijlen boven hetdoopvont werden gehouden. Bowie snoof het op en perfectioneerde de hele handel.

Een rechtstreeks gevolg is dan natuurlijk dat de platen, bij verschijnen, nogal eens voor gefronste wenkbrauwen heeft gezorgd; Bowie handelt niet in stijlen, Bowie doet in muziek. Veelal snappen wij, gewone stervelingen, de insteek pas jaren later, en moesten erkennen dat David Bowie zijn tijd weer  ver vooruit was.

Zo ook bij zijn nieuwste cd, Blackstar, waar alles draait om de “gebeurtenis”. Een cd uitbrengen op je verjaardag (David Bowie is geboren op 8 januari 1947) is origineel, maar daarmee is ook alles gezegd. Een dag later schoof ik het schijfje, met de grote zwarte ster op de cover, in de cd-speler en liet mij gewillig meevoeren in een vreemde wereld – wat natuurlijk te verwachten viel. Vernieuwing staat vaak voor “vreemd” in het begin en dus wist ik dat de eerste luisterbeurten niet vanzelfsprekend gingen zijn. Het melow jazzy geluid van opener en titeltrack Blackstar, trok direct mijn aandacht: een vreemde donkere compositie met een ongelooflijke aantrekkingskracht. Begrijpen doe ik niet, maar het klinkt geweldig verslavend. Wat wil Bowie ons hier vertellen?

Die gedachten verdwijnen bij het uptempo ‘Tis a Pitty She was a Whore. Weer vallen de jazzy willekeurige blaaspartijen op; deze keer zelfs een beetje te veel misschien. Dit alles is gewoon een aanloop naar de eerste single van de plaat: Lazarus.

De somberheid druipt er vanaf in dit meesterwerkje met de geweldige opbouw. Ik luister altijd eerst naar de muziek en in een latere fase naar de teksten, dus heb niet echt een idee waar deze song om draait. De muziek spreekt in dit geval evenwel voor zichzelf. Na Lazarus verandert de toon gevoelig – happy wordt het nooit, maar die loden zwaarheid van de openers is verdwenen. Ik kan besluiten dat David Bowie alweer een sterke plaat heeft gemaakt. Begrijpen doe ik het nog niet helemaal, maar dat zullen meerdere luisterbeurten wel verhelpen. Dan komt de “gebeurtenis”!

’s Morgens bij het horen van het nieuws betreffende het heengaan van Bowie, stopt de tijd heel even. Een donkere dag breekt aan. Hoe zwaar dit nieuws er ook inhakt, helemaal verbaasd ben ik niet. Mijn gedachten gaan meteen naar de cd die ik gisteren nog heb beluisterd; het plaatje past – hoe droevig ook – meteen. Ik snor nu wel de teksten op en snap wat de heer Bowie ons wou vertellen. Blackstar is een laatste offer van de zanger aan ons, nederige luisteraars. Blackstar is de kroniek van een aangekondigde dood.

Het laatste, ontbrekend, stukje puzzel is geplaatst; het verhaal is rond.

Het ga je goed, mijnheer Blackstar. Bedankt voor alles.

geschreven door: Eef